Saskia Belleman. Je kent haar vast wel, die kalme, scherpe stem uit de rechtszaal die alles begrijpelijk maakt, zelfs de ingewikkeldste strafzaak. Ze is een van de bekendste rechtbankverslaggevers van Nederland, en dat is niet voor niets. Ze schrijft zoals ze is: eerlijk, betrokken, zonder poeha. Wie haar volgt op sociale media of ziet aanschuiven in talkshows, merkt het meteen: Belleman combineert journalistieke precisie met een groot hart. Achter dat professionele gezicht zit een vrouw met een verhaal. Een verhaal van verlies, veerkracht en liefde, dingen die haar niet alleen gevormd hebben, maar haar werk ook een ziel geven.
- Jeugd en achtergrond
- Opleiding en beginjaren
- Loopbaan bij De Telegraaf
- Partner en relaties
- Gezin en kinderen
- Prijzen en erkenning
- Invloed en betekenis
| Naam | Saskia Belleman |
|---|---|
| Geboortedatum | 2 mei 1959 |
| Geboorteplaats | Egmond aan Zee, Nederland |
| Beroep | Rechtbankverslaggever, misdaadjournalist |
| Bekend van | De Telegraaf, podcast “Zij is van mij”, X (Twitter) |
| Partner | Rob de Spa |
| Kinderen | 1 dochter (Fleur), 1 overleden dochter (Famke) |
| Onderscheidingen | Machiavelliprijs, NVSA Anker & Anker Prijs, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau |
Jeugd en achtergrond
Op 2 mei 1959 zag Saskia Belleman het levenslicht in Egmond aan Zee, zo’n dorp waar de wind altijd net iets harder waait en de mensen nuchterder zijn dan gemiddeld. Haar vader, Gerard, werkte bij het plaatselijke blad Contact met de Egmonden en leerde haar dat verhalen de wereld een beetje beter kunnen maken. Haar moeder Nel woont er nog steeds, trots als een pauw als ze over haar dochter praat (je hoort het bijna: “m’n Saskia doet het goed, hoor!”).
Bekijk deze post op Instagram
Die stevige Noord-Hollandse basis, met beide voeten in het zand en een neus voor eerlijkheid, heeft Saskia nooit losgelaten. Ze wilde begrijpen hoe dingen werken, waarom mensen doen wat ze doen. Als meisje droomde ze al van avontuurlijke beroepen, niet van poppenkast of prinsessenjurken, maar van recht en onrecht. En dat bleef hangen.
Opleiding en beginjaren
Na de middelbare school in Alkmaar koos ze voor de opleiding tot tolk-vertaler Engels in Zwolle. Ze haalde zelfs haar onderwijsakte (je ziet het al voor je, een jonge Saskia met een stapel boeken onder haar arm), maar uiteindelijk lonkte de journalistiek. In de avonden begon ze aan een rechtenstudie in Amsterdam, die ze trouwens niet afmaakte. “Een verstandige keuze,” zei ze later met een knipoog, “want ik leerde meer in de rechtszaal dan in de collegebanken.” En eerlijk is eerlijk, dat kun je je bij haar helemaal voorstellen.
Haar eerste stappen zette ze bij de Zwolse Courant, daarna volgde het ANP. Daar klom ze op tot chef nieuwsdienst. Denk: stress, telefoons die non-stop rinkelen, maar ook dat heerlijke gevoel van nieuws brengen als het net binnenkomt. Daar leerde ze tempo, scherpte, en de kunst van het kiezen. Al die ervaring vormde de basis voor haar latere carrière, waarin elke seconde telt en elk woord weegt.
Loopbaan bij De Telegraaf
In 2001 stapte Saskia over naar De Telegraaf. Vanaf dat moment werd ze hét gezicht van de rechtbankjournalistiek. Ze zat vooraan bij de grote zaken: de Amsterdamse zedenzaak rond Robert M., het Marengo-proces, noem maar op. Zaken die het land in hun greep hielden, en Saskia die daar, kalm maar doortastend, verslag van deed. Geen drama, geen sensatie, gewoon helder en menselijk.
Toen ze begon met liveverslaggeving via X (toen nog Twitter), tijdens het eerste proces tegen Geert Wilders, had niemand kunnen bedenken dat ze daarmee iets nieuws neerzette. Inmiddels volgen bijna 280.000 mensen haar rechtstreekse updates. Ze maakt de rechtspraak toegankelijk voor iedereen. Alsof je er zelf bij bent, zonder toga of juridische taalbarrière.
Daarnaast kennen veel mensen haar van haar podcasts “De Zaak Ontleed” en “Zij is van mij”. Vooral die laatste raakte veel luisteraars diep, een serie over vrouwenmoord, gemaakt met kennis én gevoel. De podcast kreeg een Dutch Podcast Award en leidde tot haar boek met dezelfde titel. Saskia onderzoekt daarin waarom moorden op vrouwen nog zo vaak als incident worden gezien, terwijl het patroon overduidelijk is.
Partner en relaties
Belleman is getrouwd met Rob de Spa, ooit hoofdredacteur bij het ANP. Hun relatie begon collegiaal, groeide stilletjes uit tot iets moois, en ja, dat zorgde toen wel voor wat gefrons op de redactievloer. Kort daarna koos Saskia ervoor om haar eigen pad te volgen bij De Telegraaf. Slimme zet, denk ik. Thuis en werk scheiden, dat houdt het gezond.
Ze noemt Rob haar rustpunt, haar veilige haven. In interviews vertelt ze hoe hij haar soms op de gekste manieren verrast, zoals die keer dat hij haar met een smoes naar het Concertgebouw lokte, waar ze ineens werd gehuldigd. Dat soort dingen dus. Samen treden ze zelden op in het openbaar, en dat is bewust. Hun privéleven is van hen. En dat voel je: er zit rust in die keuze.
Voor Rob was er een andere liefde, een eerdere relatie, waarin Saskia moeder werd van haar eerste dochter. Over die tijd spreekt ze zelden. Haar eerste kindje, Famke, overleed vlak voor de geboorte. Een onvoorstelbaar verlies. Later kreeg ze met haar ex-partner dochter Fleur. Die relatie hield niet stand, en Saskia voedde Fleur grotendeels alleen op. Ze zegt daarover nuchter: “Je doet wat je moet doen.” Maar tussen de regels hoor je ook de kracht van een moeder die overeind bleef.
Gezin en kinderen
Vandaag de dag bestaat haar gezin uit Rob en dochter Fleur. Over Fleur vertelt ze weinig, deels om haar te beschermen, deels omdat ze vindt dat niet alles gedeeld hoeft te worden. Wat ze wél zegt: haar dochter is nieuwsgierig, maar zoekt haar eigen weg. En dat is precies wat Saskia haar gunt.
Het verlies van Famke is iets wat nooit echt overgaat. Ze heeft daar open over gesproken: hoe het jaren duurde voordat ze het verdriet een plek kon geven. Dat ze daardoor anders is gaan kijken naar mensen, ook naar verdachten. “Wie lijdt, herkent lijden bij een ander,” zei ze ooit. En dat voel je in haar werk, in elke zin, in elk liveverslag waarin ze ruimte laat voor nuance.
Ondanks dat alles blijft ze genieten van wat ze doet. Al geeft ze toe: “Iets minder heftig zou soms wel lekker zijn.” En eerlijk, dat kun je haar geen ongelijk geven. Na zoveel jaren in de rechtbank is het logisch dat je af en toe verlangt naar stilte, een reis, of gewoon een middag zonder breaking news.
Prijzen en erkenning
Dat haar werk impact heeft, is duidelijk. In 2024 werd ze uitgeroepen tot Journalist van het Jaar door Villamedia. Niet veel later volgden de Anker & Anker Prijs, de Machiavelliprijs en zelfs een benoeming tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Mooie erkenningen, maar als je haar hoort praten, lijkt ze er zelf een beetje verlegen onder. Ze zegt: “Ik wil gewoon uitleggen wat er gebeurt in de rechtszaal.” En juist dáárin zit haar kracht.
Ze maakt ingewikkelde zaken begrijpelijk zonder het menselijk te verliezen. Geen sensatie, geen oordeel, gewoon de waarheid, helder verteld. Dat is zeldzaam. En dat wordt gezien.
Invloed en betekenis
Buiten de rechtszaal is Saskia ook een belangrijke stem in het debat over femicide, de rechtsstaat en mediatransparantie. Ze spreekt op congressen, schuift aan bij podcasts, en laat zien hoe journalistiek in een democratie hoort te werken: met kennis, maar ook met menselijkheid. Haar serie “Zij is van mij” zorgde ervoor dat het gesprek over vrouwenmoord in Nederland eindelijk luider werd gevoerd. En dat is precies wat ze wilde bereiken.
Online heeft ze een bijna vertrouwelijke band met haar volgers. Via X deelt ze live wat er in de rechtszaal gebeurt, niet als verslaggever op afstand, maar als iemand die meeleeft. Natuurlijk krijgt ze kritiek, soms zelfs bedreigingen. Toch blijft ze uitleggen waarom rechtspraak, verdediging en nuance essentieel zijn. Omdat het ertoe doet. En dat voel je in alles wat ze doet.
Conclusie
Het leven van Saskia Belleman leest als een verhaal van doorzettingsvermogen en warmte. Ze verloor een kind, stond er alleen voor, en groeide uit tot een van de meest gerespecteerde journalisten van het land. Ze weet feilloos de balans te vinden tussen afstand en empathie, tussen recht en rechtvaardigheid. En misschien is dat haar grootste kracht: ze laat zien dat de rechtszaal niet alleen over regels gaat, maar over mensen van vlees en bloed.
Tip van mij: Volg Saskia Belleman eens op X, of luister naar haar podcast “De Zaak Ontleed”. Je leert niet alleen wat er speelt in de rechtszaal, maar ook hoe onze rechtsstaat in het echte leven werkt. En dat maakt haar werk, hoe nuchter ze zelf ook blijft, misschien wel relevanter dan ooit.
